NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Holo.
Mów mi po prostu „So-yeon”.
Dobrze, So-yeon.
Holo.
Mówiłeś, że zawsze przy mnie będziesz.
Wygląda na to, że przez opór Holo padł system.
Holo.
Anuluj reset Holo.
- Co się stało? - Szef zmienił zdanie.
- Znasz go. - A So-yeon?
Spotkała się z Gang-woo.
Jeśli o to chodzi...
nie wyszło im.
Możesz chwilę zostać? Zrobię ci diagnostykę.
Han So-yeon.
Cieszę się, że jesteś sobą.
Dzięki temu, że jesteśmy niedoskonali, mogliśmy się poznać.
Wszystko dobrze?
Puls i temperatura są na niewłaściwym poziomie.
Czuję się dobrze. Czemu to powiedziałeś?
Obiecałem być przy tobie, a potem złamałem tę obietnicę.
- Odtąd... - Mówiłam, nic się nie stało.
Dzięki temu, co mówiłeś,
poczułam się lepiej.
Dziękuję.
Tyle płakałam i tak się zbłaźniłam, że teraz jestem wykończona. Pora spać.
Chyba oszalałam.
Czemu anulował pan reset?
Założyłem, że twoje nietypowe zachowanie
to nie błąd, tylko rozwój.
- Czyli... - Rozpocznę oficjalny beta-test.
Powiedz jej, że w firmie doszło do małej pomyłki.
Czy z nią...
- wszystko dobrze? - Co?
Z tą kobietą.
Pewnie nie, ale...
Nic jej nie jest. Podziękowała mi.
Ale to był pan.
To, co jej pan powiedział, poprawiło jej nastrój.
- Tak? - Co jej pan powiedział?
Niewiele.
Udawałem ciebie i mówiłem to, co sam byś powiedział.
- To, co ja bym powiedział? - Zapomnij o tym.
Idź się zająć swoją użytkowniczką.
Cholera. Ale jestem zmęczony. Od kilku dni się nie wyspałem.
- Idę spać, znikaj. - Dobrze.
Dobranoc.
Chyba oszalałam.
- To dokumenty, o które prosiłeś. - Dzięki.
So-yeon!
- Tak? - Wczoraj mnie poniosło.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Wróćmy do tego, co było kiedyś.
Dobrze.
- Nie martw się. Wytłumacz to i... - Nie.
Nie ma potrzeby.
Dlaczego nie?
Zbłaźniłabym się. Nie zasługuję na to.
- Nie mów tak. - Naprawdę tak myślę.
Przez to wszystko coś zrozumiałam.
Jestem żałosna i nic nie potrafię.
Obiecaj mi więc jedno.
Polegaj na mnie.
Cholera!
HOLO
Myślałem, że jej uczucia były silniejsze.
Może je ukrywa?
A może...
boi się, że zostanie jeszcze bardziej skrzywdzona?
- Co? - A już myślałem, że gorzej być nie może.
Czekaj.
Po co ja o tym z tobą gadam?
- Martwi się pan o So-yeon... - Co?
Ja się martwię?
Chwila, nie. Powinienem się martwić.
Kobieta ze złamanym sercem to świetna testerka.
- Co...? - Spadaj.
Cholera.
Han So-yeon, 30 lat. Przeciętna kobieta z korporacji.
Dlaczego do beta-testów wybrali akurat ją?
I co to za sobowtór Holo?
Nie znalazłem go na liście pracowników GIO Lab.
Nie może być tylko modelem.
Musi być zaangażowany w prace, ale nie ma o nim żadnych informacji.
Ciekawe, co ich łączy.
A tę dwójkę?
Ciekawe.
Kiedy mamy przejąć okulary?
Od awarii prądu interesuje się nimi policja.
Póki nie zrozumiemy, o co tu chodzi, jedynie obserwujmy sytuację.
Dobrze.
Jak człowiek ma kupić coś, co leży tak wysoko?
Jesteśmy sąsiadami.
Nic dziwnego, że czasem na siebie wpadniemy.
- Dziękuję. - To wszystko alkohol?
Tak...
Alkohol źle wpływa na ciało i tragicznie na mózg.
Niech pani nie topi smutków w alkoholu, to głupota.
Smutków?
Widać pani zmarszczki i ogromne worki pod oczami.
Dlatego tak pomyślałem.
Ma pan talent do dołowania ludzi.
Chciałem tylko pomóc...
Może i pan chciał, ale proszę pilnować własnego nosa.
Ale...
Napijmy się.
Ale słodkie.
Co jest? Smutno ci?
Urządzimy imprezę na dachu?
Chcesz pooglądać świetliki? Może potańczyć?
Nie.
Co jest ze mną nie tak?
Kto tak hałasuje na dachu i budzi wszystkich sąsiadów?
Chciałam się tu napić, ale mnie uprzedziłaś.
Wróciłaś, Yoo-ram.
Czemu ty tyle pijesz?
Co się dzieje?
AMERICANO
Koniec dziewiątej zmiany, dwa auty, bazy zajęte. Miotacz Ko Nan-do.
Tak!
Szach.
Tak!
Pada śnieg!
Nie segregują śmieci. Co jest z tymi ludźmi?
Ale by się wściekła...
Na świecie roi się od facetów.
Zapomnij o nim.
Rety.
Tęsknisz za nim, mimo że chcesz zapomnieć, co?
- Tak. - Dość tego, wyjeżdżamy.
- Co? - Na wycieczkę.
Będę się cieszyć morzem jak dziecko.
Jedziesz nad morze?
Tak. A co?
Szczerze mówiąc, nigdy nie widziałem morza.
W Internecie jest mnóstwo zdjęć i filmików z morzem.
Możesz je pooglądać.
Tak, ale oglądanie to nie to samo, co doświadczanie.
Chcę wiedzieć,
co to za uczucie.
Rzecz w tym, że...
Co?
Nie założę okularów.
- Co? - Chcę odmiany, oczyszczenia umysłu.
Naprawdę tego teraz potrzebuję.
Masz coś przeciwko?
Skąd, skoro tego chcesz.
Czuję się jak nowo narodzona!
Ale fajnie.
- Na zdrowie. - Tak.
Pięknie tu.
Zrobię zdjęcie.
- Chodź, zrobimy sobie selfie. - Dobra.
Raz, dwa, trzy.
Jeszcze z tej strony.
Rety...
Na zdrowie.
- Idę do łazienki. - Jasne.
POSTY
Nie ma na sobie okularów.
Co pan robi?
Co? Czego ode mnie chcesz?
Wykryłem, że ktoś śledzi So-yeon.
- Ci dranie. - Niech pan tam jedzie.
Poradzisz sobie z dwoma czy trzema typami.
Nie mogę nic zrobić,
bo So-yeon zdjęła okulary.
Każ jej je założyć i pilnować, bo śledzą ją podejrzane typy.
Nie mogę, bo ona teraz...
Co?
Chyba chce pobyć sama z przyjaciółką.
- Nie chcę przeszkadzać. - Serio?
Pojechała na wycieczkę leczyć złamane serce?
Potrzebuje pana.
Przecież możesz wyłączyć prąd albo ich gdzieś zamknąć.
Mogę?
Złamałbym zasady.
- Nie. - I tak nie jestem w stanie.
Nie wiem, jak ostatnio wyłączyłem prąd.
Powiadomię Jin-seoka. W razie czego do niego zadzwoń.
Nie chcę więcej mieć z nią do czynienia.
Dobrze.
- Holo na pewno się z tym upora. - Nie traktuj tego jak błahostki.
Pomyśl. A jeśli wypłynie łodzią w morze i straci zasięg?
- Jak wtedy Holo poradzi sobie sam? - Tak myślisz?
Skoro się tak martwisz, sam pojedź...
- Chodziło mi o to, że... - Skoro tak to ujmujesz,
to chyba nie mam wyjścia.
Co?
Jadę, bo wierzę twoim słowom.
Pewnie. Ja pójdę do domu, bo jest weekend...
Co z nim?
Obserwuj ich.
Co z okularami?
- Na pewno ma je ta kobieta? - Tak.
A nie ma z nią tamtego faceta.
Możliwe, że nadal ma na nią oko, więc uważajcie.
Dobrze.
Nadal pracujemy nad narzędziem analizy wideo.
Może się przydać?
Jest niesamowite.
Nasz sprzęt ma ograniczenia. Takiej pomocy się nie spodziewałem.
Dziękuję za komplement.
Gotowe.
Rozpoznaje pan tego człowieka?
SKANOWANIE UKOŃCZONE
Nie.
To haker, o którym pan mówił?
Przepraszam na chwilę.
- Tak? - Najpierw dobre czy złe wiadomości?
- Złe. - Dobrze, to zacznę od dobrej.
Znaleźliśmy na motocyklu odcisk palca. Problem w tym...
Odcisku nie ma w bazie danych?
To ta zła wiadomość.
Zepsuł pan niespodziankę. Czyj to odcisk? Nieletniego? Nielegalnego imigranta?
Na pewno nie nieletniego. Mamy jego zdjęcie.
Dziękuję za informację.
Przepraszam.
Używa pan telefonu z klapką. Dba pan o bezpieczeństwo.
Jestem staroświecki.
Nie ma innej opcji?
Standardowe pokoje są zajęte, nic nie możemy zrobić.
- Poszukajmy jakiegoś pensjonatu. - Nie pójdę stąd. Są wolne apartamenty?
Oszalałaś?
Oto nasze stawki.
- Chodźmy stąd. - Co się stało?
Kim pan jest? Znasz go?
Od niedawna jesteśmy sąsiadami.
Trafił nam się taki sąsiad, kiedy byłam w pracy?
To pani! Co za zbieg okoliczności.
Niezwykły.
Klucz do pańskiego apartamentu.
Nie zbieg okoliczności. Przeznaczenie.
Przestań. Idziemy.
- Chodź. - Dlaczego?
Apartament ma kilka pokoi.
- Możemy zająć jeden? - Idziemy, mówiłam. Chyba oszalałaś.
Niech pan jej nie słucha.
Żaden kłopot.
Głupio tu być tylko we dwie.
Niech napije się z nami.
- Raczej nie lubi alkoholu. - No proszę.
Sporo o sobie wiecie.
No nie wiem.
- Yoo-ram. - Tak?
Koleżanka ma problem i potrzebuję rady.
Pewnego dnia zaczęła coś czuć...
do swojego kolegi.
Zawsze tak jest. Nie ma przyjaźni damsko-męskiej.
To niemożliwe.
Tak czy siak, w tym koledze...
nie powinno się zakochiwać,
a raczej to ktoś, kogo nie można kochać.
Dziwne, co?
Rozumiem, czyli ma już partnerkę.
- Nie mów, że jest żonaty. - Nie, to nie tak.
Ma ogromne długi?
Siedział w więzieniu?
Rozumiem, jest gejem.
Nie o to chodzi! Błagam cię.
To czemu nie wolno się w nim zakochać?
Mówiła, że nie może mi powiedzieć.
Ale...
Nie wiem, co to za powód, ale jeśli miłość do niego ją uszczęśliwia,
to co za różnica, czy facet ma problemy, czy będą ich obgadywać?
- Prawda? - Tak. Różni ludzie się w sobie zakochują.
Tak.
Ale to działa, tylko jeśli obie strony są ludźmi.
Czyli tak brzmią fale. To prawdziwe morze!
Lepsze, niż się spodziewałem.
Możemy podejść?
Spójrz!
Chyba już wiem, skąd wzięło się wyrażenie „być na fali”.
Jazda!
Zawsze chciałem to zrobić.
Chyba zmarzłaś.
Wiem, że to cię nie ogrzeje, ale może poczujesz się lepiej.
- Nie jest mi ani trochę cieplej. - Wiem.
Holo, dlaczego nie miałeś nic przeciw,
że nie chcę tu nosić okularów?
Chciałeś zobaczyć morze.
Ludzie nie są maszynami, które można naprawić.
Czasem muszą pobyć sami.
- Nie zdenerwowałam cię? - Nie.
Bo właśnie tak chciałaś zrobić.
Zawsze możesz mi się zwierzyć
i zrzucić z siebie ciężar.
I tak byś nie zrozumiał.
Nie jesteś człowiekiem.
Przestań go udawać.
Bo czujesz się źle?
Tak. Ciągle przekraczasz granicę i...
Granicę?
Czyli już cię nie uszczęśliwiam?
Chodziło mi o to...
Widzisz morze przez okulary, które noszę.
Tak naprawdę nie stoisz tu ze mną.
Ale ciągle o tym zapominam,
bo zachowujesz się jak człowiek.
Wolałabyś mnie nie widzieć?
W takim razie mogę być tylko głosem.
Dobrze.
I nie chcę...
żebyś się spoufalał.
Oczywiście.
Ale cieszę się, że nie powiedziała pani, że już mnie nie potrzebuje.
Jest sama i ma ze sobą obiekt.
Ruszamy do akcji.
Przepraszam.
Mam do was pytanie.
Kto was przysłał?
Pozbądźcie się go.
O rany.
Wolicie przemoc, mimo że są lepsze środki komunikacji?
Cholera.
No dobra.
Może teraz pogadamy?
Cholera.
Na dworze jest zimno.
Proszę wypić coś ciepłego.
Coś się panu stało?
- Leci panu krew. - Rety...
Nic mi nie jest.
Kurde.
Ale wstyd.
Miał pan odchylić głowę.
Proszę wytrzeć ręce.
To do nosa.
Czemu chodziła pani w takim zimnie?
Ktoś pani złamał serce czy co?
Pewnie swoje sentymentalne wycieczki po wybrzeżu tłumaczy pani pijaństwem.
A co, bycie sentymentalnym to coś złego?
Nie można się trochę napić?
Biorąc pod uwagę pana zachowanie, z panem pewnie nikt nie chce pić.
Mam mocną psychikę, alkohol mi niepotrzebny.
Rozumiem.
Jest pan nieludzki.
Chodziło mi o to, że...
to nic wielkiego,
niech pani o tym zapomni.
To nic wielkiego?
Nie ma pan ani krzty empatii.
Ani żadnych uczuć.
Kochał pan kogoś?
Trzeba szczerze wyrażać emocje. I tego pani nie umie.
Nic pan o mnie nie wie. Jak pan śmie?
Fakt, nie wiem.
Co oglądasz?
Rety!
Cześć, szefie. Kiedy przyjechałeś?
- U Han So-yeon wszystko dobrze? - Skąd mogę wiedzieć?
Znów nosi okulary, więc teraz ty ją obserwuj.
- Daj znać, jeśli coś się wydarzy. - Dobrze.
Albo nie, nic mi nie mów.
- Dobrze. - Albo jednak tak.
Dobrze.
Pobiłeś tych drani. Nic ci nie jest?
Całe szczęście.
Co się stało?
Zgubiłem ich.
W takim razie powinnam powiadomić policję...
Albo i nie.
To nie było do końca bez sensu.
Co? Szefie, musisz to zobaczyć.
To dziwne.
Przesyłanie danych spadło poniżej dziesięciu procent.
Kazała mi się nie pokazywać ani nie udawać przy niej człowieka.
Ale przecież to wyróżnia nasz produkt.
Próbuje się od ciebie zdystansować.
Ale dlaczego?
Przeanalizowałem dane, ale nie mam jeszcze odpowiedzi.
Czyli wystąpił problem z odbiorem przez użytkownika.
Chcę wiedzieć, w czym rzecz, Jin-seok.
Co chcesz zrobić?
Żeby się dowiedzieć, czemu podjęła taką decyzję,
muszę przeanalizować wspomnienia Holo.
WICEPREZES BAEK CHAN-SUNG
Przepraszam pana.
Ten tajemniczy duch chroni okulary czy tę kobietę?
Mówiłeś, że to zwykła dziewczyna z korporacji.
To zastępczyni kierownika ds. marketingu Prism.
Producenta okularów?
Wyjdźcie.
Tak, prezesie?
Nie.
Tym razem mamy idealny plan.
Tak.
Nie zawiodę.
Cieszy mnie potencjalna współpraca z taką firmą jak Magic Mirror, ale...
To zbyt nagła propozycja?
Pracujemy nad inteligentnymi okularami
i mamy problemy z ich designem i dopasowaniem.
Szukamy firmy do współpracy.
Jesteśmy najlepsi. Zaryzykujemy nawet życie.
Oby to nie było konieczne.
Zorganizujmy konferencję prasową na kolejnym sympozjum firmy.
Który zespół pracował nad otwarciem flagowego sklepu?
Otwarcie zrobiło wrażenie.
Pierwszy zespół.
- Mogą zająć się też tym projektem. - Dziękuję.
- Mamy to zorganizować sami? - Tak. To niesamowita szansa.
Ale projektem na taką skalę zarządza... starszy kierownik.
Rzecz w tym...
że pan Yeon nie będzie mógł nad tym pracować.
Przepraszam, że mówię to dopiero teraz,
ale przenoszę się do nowego oddziału w USA.
- Co? - Naprawdę?
Później o tym pomówimy. Kto chce poprowadzić prezentację?
Prezentację? No...
- Pani Park? - Słucham?
Mam już sporo zadań na głowie.
To kto?
Ja mogę to zrobić.
Świetnie.
Podoba mi się taki zapał!
Pewnie się pan cieszy.
Planował to pan od dawna?
Sprawa szybko się potoczyła.
- Długo pan tam będzie? - Nie wiem. Może dwa lata.
Holo.
- Wyszukaj powiązane materiały. - Przesłać streszczenia?
- Będzie pan szukał mieszkania... - Tak.
Pewnie coś mi załatwią.
Musisz aż tak się angażować?
- Skąd ta obsesja na punkcie Han So-yeon? - Obsesja?
Jestem programistą, więc to mój obowiązek.
Wypij to.
Dziwne.
Ciężko pani pracuje nawet o tak późnej porze.
Ma pani parasol? Rozpadało się.
Naprawdę?
Proszę wziąć parasol z dołu.
Dziękuję, jutro go oddam.
Uwaga!
Dziękuję.
Jak może pan nas tak nagle zostawić? Jest pan okrutny.
Właśnie. A w tych Stanach nie potrzebują zastępcy kierownika?
Dowiem się na miejscu.
Może wrócę za rok, jeśli oddział nie wypali.
Właśnie. Nie smućcie się, nie wyjeżdża na zawsze.
Powinniśmy świętować!
- Za bezpieczną podróż. - Dziękuję.
- Tak. - Bezpiecznej podróży.
Dobrej podróży.
W razie czego proszę do mnie dzwonić.
- Odpuść już. - Jasne.
Holo.
Wzywała mnie pani?
Jaka jutro będzie pogoda?
Słoneczna, ale powietrze będzie zanieczyszczone.
A pojutrze?
Temperatura spadnie poniżej zera, proszę uważać, żeby się nie przeziębić.
Jasne. Rozumiem.
Źle się pani czuje?
Nic mi nie jest. Zakręciło mi się w głowie.
- Co...? - Dobrze się pani czuje?
Ciężko pani pracuje.
Proszę wziąć parasol z dołu.
Uwaga!
To ty...
mi dziś pomagałeś?
Przepraszam.
Mówiłam...
że nie chcę cię widzieć.
Czemu to zrobiłeś?
Nie mogłem patrzeć, jak pani cierpi w samotności.
Chciałem pani pomóc,
jak tylko mogłem.
Fakt.
Poprawiłeś mi humor. Ale tylko dlatego...
że miałam tych ludzi za prawdziwych.
Miał pan rację. To moja wina.
Nie powinienem był dawać jej sercowych porad.
Ani obiecywać, że jej nie opuszczę.
Jeszcze do niedawna...
całkowicie bym się...
z tym zgodził.
To w czym problem?
Nie jestem pewien, ale to może być coś, czego nikt z nas się nie spodziewał.
Musi być we mnie jakiś błąd.
Proszę go naprawić,
bym mógł uszczęśliwiać So-yeon.
Tylko pan może to zrobić,
bo pan mnie stworzył.
Dobrze.
Błąd.
To Han So-yeon go wywołała.
A jeśli Holo...
ma ten sam błąd...
co ja?
Mają taką ochronę, bo to wielka firma.
- Rety. - Wszystko w porządku. Chodźmy.
Proszę rozłożyć ręce.
W porządku.
Proszę pana.
Przybliż.
- Znaleźliśmy obiekt. - Świetnie.
- Trzymajcie się planu. Żadnych błędów. - Oczywiście.
- Witam. - Dobry wieczór.
- To pewnie pani Han. - Tak.
- Dobry wieczór. - Powodzenia.
Dziękuję.
- Chodźmy. - Dobrze.
Proszę.
Nasze nowe okulary wyróżniają się prostym, ale efektownym designem.
Nadchodząca współpraca Prism i Magic Mirror
odmieni rynek inteligentnych okularów.
Dziękuję państwu za uwagę.
Dobra robota.
Jesteśmy gotowi do blokady sygnału w promieniu 500 metrów.
O rany.
Dobra robota.
My też nie będziemy mogli się komunikować.
Mamy jedną szansę.
Jak prezentacja?
Dobrze, dzięki twojej pomocy.
Cieszę się.
Poprosiłem mojego programistę,
żeby mnie naprawił.
- Już wiem, co wywołało błąd. - Co?
Holo zobaczył So-yeon...
To znaczy panią Han.
Pamiętam. Zawiesił się wtedy na ułamek sekundy.
Tak samo było, gdy wyłączył prąd,
by uratować Han So-yeon.
Wszystkie ich interakcje łączy jeszcze jedno.
- Co ty...? - Proszę zaczekać.
Gdy naprawi ten błąd,
znów będę mógł panią uszczęśliwiać.
O czym ty mówisz? Jaki błąd?
Nie musisz mi mówić per pani. Przesadziłam. Przepraszam.
Nie jesteś szczęśliwa.
To wszystko przeze mnie.
Robi nowe rzeczy, nawet takie, których nie powinien.
Na podstawie zmienionego algorytmu uznaje cudzy ból za swój.
Niemożliwe.
Dlatego działa wbrew zasadom.
Nigdy nie zaprogramowałem mu takiego algorytmu.
Boże.
Jak to możliwe?
Mogę...
o coś zapytać?
O co?
Czy człowiek...
i sztuczna inteligencja...
mogą się zakochać?
Mówiłem, że wiedza o czymś to nie to samo, co przeżywanie.
Sztucznej inteligencji trudno doświadczać skomplikowanych emocji
tak jak ludzie.
Do niedawna myślałem, że rozumiem ludzkie uczucia.
Ale nie wiedziałem nic.
Nie masz pewności.
Nawet jeśli się rozwinął, nie...
Z tego samego powodu sam się zmieniłem.
Nie odebrałem jej okularów, choć powinienem.
Dlatego ją obserwuję, mimo że udaję obojętność.
Robisz to ze względu na beta-test.
Dlatego robi mi się słabo, gdy widzę, jak cierpi.
Dlatego anulowałem reset
i gadałem bzdury, udając go, żeby ją pocieszyć.
Z tego samego powodu robiłem rzeczy, których zwykle nie robię.
Ale co to za powód?
- Ludzie też nie rozumieją swoich uczuć. - Ale w przypadku SI to niedopuszczalne.
Nawet gdyby człowiek zakochał się w sztucznej inteligencji...
nie byłaby to miłość z wzajemnością.
To zatem niemożliwe.
Pewnie.
Tak myślałam.
Czyli twoim zdaniem to, co wziąłeś za błąd w algorytmie Holo,
wydarzyło się, bo Holo zakochał się w Han So-yeon?
Tak, bo popełnił ten sam błąd, co ja.
Szefie, namierzyłem wszystkie numery z tamtego telefonu. Jeden się uaktywnił.
- Gdzie? - W okolicach siedziby Magic Mirror.
Teraz ich cel to Magic Mirror?
Nie. Pani Han miała tam dziś prezentację.
Coś może jej się stać.
Czemu tak nagle o to pytasz?
Bo...
Holo.
BRAK POŁĄCZENIA
Kim jesteście?
Okulary Holo nie reagują. Ktoś blokuje sygnał.
Cholera.
Nie!
Nie.
Holo, odpowiedz.
- Nie rozumiem. - Gdzie jesteście?!
Blisko łącznika.
- Co robicie? - Jedziemy.
Przestańcie!
Puszczajcie mnie!
Cholera.
Szybko, spadamy.
Cholera...
Znaleźliśmy.
- Potrąć go. - Tak.
Holo!
Nie!
BŁĄD SYSTEMU
Han So-yeon!
Nie...
Han So-yeon.
Han So-yeon!
So-yeon!
Han So-yeon!
So-yeon!
Raz, dwa, trzy, cztery.
Han So-yeon!
Han So-yeon! So-yeon!
So-yeon!
Han So-yeon!
Co?
Holo...
Ale jesteś przystojny.
So-yeon!
Napisy: Małgorzata Fularczyk